Θα ήθελα τώρα να πω κάτι που για πολλούς ανθρώπους απλά δεν πρέπει να ειπωθεί. Ο καρκίνος είναι θεραπεύσιμος. Θα ήθελα επίσης να προσθέσω αμέσως ότι είναι αλήθεια. Είναι αλήθεια ότι ο καρκίνος δεν είναι θεραπεύσιμος σε όλους τους ανθρώπους.
Δεν είναι θεραπεύσιμος όταν δεν πρέπει να είναι. Δεν είναι δυνατόν να θεραπευτεί ο καρκίνος όταν ο άνθρωπος δεν είναι άνθρωπος. Άνθρωποι που στερούνται κάθε ανθρωπιάς δεν μπορούν να θεραπευτούν από τον καρκίνο. Δεν μπορούν να θεραπευτούν, επειδή δεν υπάρχουν πια. Έχουν ήδη φύγει. Η ζωή τους δεν έχει πια νόημα. Η ζωή τους δεν μπορεί να έχει πια νόημα, επειδή κάνουν όλα όσα δεν επιτρέπεται να κάνουν οι άνθρωποι. Στερούν τη ζωή από άλλους ανθρώπους.
Καταλαβαίνω. Αυτό που είναι γραμμένο εδώ είναι δύσκολο να το δεχτεί κανείς. Γιατί;
Επειδή όλοι οι άνθρωποι είναι άνθρωποι. Δεν μπορείς να πεις: «Αυτός δεν είναι άνθρωπος».
Μπορείς. Πρέπει μάλιστα να το κάνεις. Γιατί;
Γιατί αλλιώς δεν μπορείς να πιστέψεις ότι υπάρχει Θεός. Ο Θεός πρέπει να είναι αγάπη. Πώς μπορεί τότε ο Θεός να επιτρέπει όλα αυτά που συμβαίνουν τώρα στους ανθρώπους στη Γη. Όχι μόνο αυτό. Συμβαίνουν και φοβερά πράγματα στη Γη. Τόσο φοβερά, που η Γη πρέπει να αισθάνεται απειλούμενη στη ζωή της. Να αισθάνεται απειλούμενη από τους ανθρώπους. Η Γη, που κάνει τα πάντα για τους ανθρώπους.
Όλα αυτά είναι δυνατά με τη συγκατάθεση του Θεού; Δεν μπορεί να είναι έτσι. Δεν θέλω να το δεχτώ.
Η αγάπη είναι. Ο Θεός είναι αγάπη. Αγαπά, τιμά και σέβεται όλα όσα υπάρχουν. Με τη συγκατάθεση του Θεού είναι λοιπόν δυνατόν αυτό που κάνουν οι άνθρωποι σήμερα – αυτό που αφήνουν να γίνει;
Δεν μπορεί να είναι έτσι.
Αυτό μπορεί να συμβαίνει μόνο επειδή εμείς οι άνθρωποι το θέλουμε. Εμείς οι άνθρωποι θέλουμε λοιπόν όλα όσα συμβαίνουν σήμερα στη Γη. Οι άνθρωποι καταστρέφονται. Η Γη καταστρέφεται. Δεν σταματάμε.
Άνθρωπε – είσαι πραγματικά έτσι; Όχι – άνθρωπε – δεν είσαι έτσι. Είσαι ένας άνθρωπος που αγαπά. Όσοι αγαπούν δεν μπορούν να κάνουν ό,τι γίνεται. Προκαλείται να συμβεί.
Πρέπει λοιπόν να συμβαίνει κάτι με σένα – άνθρωπε – που σε κάνει να κάνεις όλα αυτά που κάνεις ή να προκαλείς να γίνουν.
Δεν είσαι πια άνθρωπος. Είσαι ένα ον που στερείται κάθε ανθρωπιάς. Παγιδευμένος σε σκέψεις που σε κάνουν να σκέφτεσαι φρικτά πράγματα, και επίσης να τα κάνεις και να τα προκαλείς.
Εσύ – άνθρωπε – είσαι χαμένος σε αυτές τις σκέψεις, που δεν σε αφήνουν να είσαι πια άνθρωπος. Είσαι διαφορετικός. Δεν είσαι πια άνθρωπος, αλλά ένα ον που κυριαρχείται από κάτι που δεν μπορείς πια να ελέγξεις και να αποτρέψεις. Δεν είσαι πια άνθρωπος, γιατί είσαι στα χέρια κάτι που δεν σε αφήνει πια. Που θέλει να σε καταστρέψει. Δεν μπορείς πια να κάνεις αλλιώς.
Δεν είσαι πια άνθρωπος, αλλά το προϊόν των σκέψεών σου, που δεν σε αφήνουν και δεν σε αφήνουν να είσαι αυτό που είσαι. Ένας άνθρωπος που αγαπά.
Ο Θεός δεν μπορεί να είναι μαζί σου. Δεν το θέλεις. Δεν είσαι με τον Θεό. Πώς θα μπορούσες, αφού δεν μπορείς να αγαπάς. Ο Θεός είναι αγάπη. Θέλει να αγαπά. Δεν μπορεί πια να σε φτάσει. Έχεις φύγει. Έχεις φύγει στις σκέψεις σου, που σε απομακρύνουν όλο και περισσότερο.
Ο Θεός πρέπει να σε αφήσει. Δεν θέλεις να έχεις καμία σχέση με τον Θεό. Πρέπει να κάνεις ό,τι σκέφτεσαι. Οι σκέψεις σου σου λένε τι πρέπει να κάνεις. Δηλαδή: «Σε έχουν καταλάβει. Δεν είσαι εκεί. Δεν βλέπεις ό,τι κάνεις».
Δεν βλέπεις ότι δεν είσαι πια άνθρωπος. Δεν βλέπεις το πόνο που προκαλείς. Δεν βλέπεις ότι μέσα σου δεν χτυπά πια καρδιά που να είναι μαζί σου. Δεν βλέπεις πόσο υποφέρει η καρδιά σου, επειδή δεν ακούς πια τίποτα. Δεν βλέπεις ότι γύρω σου υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να είναι, επειδή δεν τους αφήνεις να είναι. Δεν βλέπεις ότι όλα όσα έχεις δεν κάνουν τίποτα. Δεν βλέπεις ότι όλα τα χρήματά σου και τα υπάρχοντά σου δεν βοηθούν κανέναν εκτός από την παραίσθησή σου. Δεν βλέπεις ότι αυτή η παραίσθηση δεν σε αφήνει να είσαι αυτό που είσαι. Δεν βλέπεις ότι δεν είσαι πια. Δεν είσαι άνθρωπος, αλλά ένα ον που δεν έχει καμία σχέση με τον άνθρωπο. Δεν μπορείς να είσαι αυτό που είσαι, γιατί έχασες τα πάντα. Έχασες όλα όσα σε έκαναν άνθρωπο.
Αρκετά είπαμε. Ο Θεός δεν μπορεί πλέον να δει τι είναι. Ο Θεός δεν μπορεί να αφήσει αυτό που είναι. Όλα πρέπει να φύγουν. Όχι, όλα πρέπει να φύγουν, όλα όσα δεν επιτρέπουν πλέον την ανθρώπινη ύπαρξη.
Εσύ – άνθρωπος – που δεν είσαι πλέον αυτό που ήσουν, δεν μπορείς πλέον.
Όχι, εξακολουθείς να ενεργείς. Δεν αφήνεις τους ανθρώπους και τη γη σε ησυχία. Δεν σημαίνουν τίποτα για σένα. Τους θέλεις μόνο όταν είναι χρήσιμοι. Πολλοί δεν είναι χρήσιμοι για σένα. Δεν τους αφήνεις να είναι. Κάνεις ό,τι δεν τους αφήνει να είναι. Μπορεί κανείς να το δει. Κάθε μέρα το βλέπει στα μέσα ενημέρωσης που χρησιμοποιείς για να κρατάς τους ανθρώπους συνεχώς υπό πίεση. Και για να τους φοβίζεις. Απλά δεν αφήνεις τους ανθρώπους να είναι.
Δεν είσαι. Δεν είσαι πια άνθρωπος. Αυτό που θέλεις, ο Θεός δεν το θέλει. Δεν είσαι με τον Θεό. Δεν θέλεις τον Θεό. Γι‘ αυτό δεν μπορείς ποτέ να θεραπευτείς από αυτό που έχεις.
Οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί. Δεν μπορούν να κάνουν ό,τι σκέφτονται. Μερικές φορές δεν είναι στον σωστό δρόμο. Το ότι δεν είναι στον σωστό δρόμο μπορεί να διαρκέσει και περισσότερο. Τότε είναι και αυτοί που έχουν προβλήματα. Αυτά τα προβλήματα εκδηλώνονται στο σώμα, όταν δεν τα αντιμετωπίζουν. Όταν απλά συνεχίζουν. Δεν κοιτάζουν αυτό που υπάρχει, αυτό που δεν είναι καλό για αυτούς.
Μπορείς να το φανταστείς έτσι: «Κάποιος κάνει κάτι που δεν είναι καλό για αυτόν. Τότε δεν αισθάνεται καλά. Μπορεί επίσης να έχει πόνους. Τότε απλά παίρνει ένα χάπι και, αν αυτό βοηθά, συνεχίζει. Δεν έχω χρόνο. Πρέπει. Θα είναι εντάξει. Αλλά δεν είναι εντάξει. Υπάρχει κάτι που δεν είναι καλό. Αλλά δεν θέλουμε να το δούμε. Η σκιά μας ακολουθεί. Η σκιά είναι το πρόβλημα που έχουμε, αλλά με το οποίο δεν ασχολούμαστε. Είμαστε πεισματάρηδες στον δρόμο μας. Δεν θέλουμε να δούμε τι υπάρχει. Η ψυχή δεν το θέλει. Δείχνει κάτι. Τι; Μπορεί να είναι πολλά, ανάλογα με το πρόβλημα που έχουμε. Η ψυχή γίνεται ανήσυχη, όταν δεν κάνεις τίποτα για να αλλάξει κάτι. Τότε μπορεί να κάνει κάτι που δεν αφήνει τους ανθρώπους ήσυχους. Μπορεί να είναι και καρκίνος.
Ο καρκίνος είναι κάτι που μπορεί να ωθήσει τους ανθρώπους να κάνουν κάτι. Τότε ανησυχούν. Πρόκειται για τη ζωή μου. Ό,τι υπήρχε πριν δεν πέτυχε αυτό που πετυχαίνει τώρα ο καρκίνος: «Φροντίζει να κάνεις κάτι».
Πρόκειται για τη ζωή μου. Τώρα πρέπει να κάνω κάτι. Τι; Θα το αφήσω να μου το πουν. Υπάρχουν ειδικοί. Ξέρουν τι κάνουν. Δεν λένε μόνο, αλλά κάνουν και ό,τι είναι απαραίτητο. Πρέπει να εξαλειφθεί γρήγορα ο καρκίνος, αλλιώς είναι πιθανό να εξαπλωθεί. Αν εξαπλωθεί, μπορεί σύντομα να είναι παντού. Τότε η ζωή είναι πραγματικά σε κίνδυνο.
Ο καρκίνος είναι λοιπόν αυτό που ξυπνάει τους ανθρώπους; Όχι, δεν είναι απαραίτητο. Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι, αφού έχουμε κάνει όλα όσα μας λένε ότι πρέπει να κάνουμε για να εξαφανιστεί ο καρκίνος, δεν αλλάζουν τίποτα. Συνεχίζουν τη ζωή τους. Έχουν βιώσει κάτι που δεν θέλουν να ξαναζήσουν, αλλά συνεχίζουν να αγνοούν αυτό που οδήγησε στον καρκίνο. Ούτε εγώ ξέρω τι είναι.
Πώς να το ξέρω; Δεν ξέρω τίποτα για την ψυχή μου και ούτε πώς να αντιμετωπίζω τα προβλήματα. Υπάρχουν άνθρωποι που μιλάνε για αυτά και στους οποίους μπορείς να ρωτήσεις, αλλά δεν ξέρω. Μιλάνε για πράγματα που είναι δύσκολο να κατανοήσεις. Προτιμάμε να μένουμε στα παλιά και δοκιμασμένα. Κάνεις αυτό που πιστεύεις ότι είναι καλό, όταν έρθει η ώρα. Όταν εμφανιστεί ο καρκίνος.
Είναι σαφές. Τι άλλο να κάνουμε; Η βιασύνη είναι απαραίτητη. Δεν έχουμε χρόνο για πολλές συζητήσεις. Και σίγουρα δεν έχουμε χρόνο να σκεφτούμε τι προκαλεί τον καρκίνο. Φοβόμαστε. Θέλουμε να ξεφύγουμε από τον φόβο. Οπότε πρέπει να δράσουμε. Να δράσουμε όσο το δυνατόν γρηγορότερα, ώστε αυτό που υπάρχει να μην εξελιχθεί περαιτέρω.
Ο καρκίνος φεύγει. Πιθανόν. Το πρόβλημα – η σκιά παραμένει. Ζεις. Ωραία.
Τι κάνει η ψυχή; Συνεχίζει να είναι ανήσυχη. Γιατί; Επειδή δεν συμβαίνει τίποτα που να ηρεμεί την ψυχή. Η ψυχή υπάρχει για να φροντίζει ώστε ο άνθρωπος να κάνει κάτι για τον εαυτό του. Σήμερα, αυτό δεν ισχύει περισσότερο από ποτέ. Κάνεις τα πάντα, εκτός από το να κάνεις κάτι για τον εαυτό σου.
Όχι, όχι, όχι, αυτό δεν είναι αλήθεια! Υπάρχουν αμέτρητοι εγωιστές ανάμεσά μας. Κάνουν συνεχώς πράγματα μόνο για τον εαυτό τους. Φυσικά και είναι έτσι. Αλλά δεν μιλάω για αυτούς εδώ. Έχουν όμως και αυτοί ένα πρόβλημα. Δεν βλέπουν τι τους κάνει εγωιστές. Το ΕΓΩ τους φροντίζει για αυτό. Το ΕΓΩ τους είναι πολύ ισχυρό, γιατί παίρνει όλη την προσοχή που θέλει. Κάνεις τα πάντα για το ΕΓΩ σου. Είσαι απασχολημένος με όλες τις σκέψεις που το ΕΓΩ παράγει συνεχώς. Πρέπει να κάνεις όλο και περισσότερα. Τίποτα δεν είναι αρκετό. Πρέπει να αποδείξεις την αξία σου. Αλλιώς θα πιστέψουν ότι δεν είσαι δυνατός. Διακυβεύονται πολλά. Αν δεν το κάνεις τώρα, θα φύγεις. Κάν‘ το τώρα. Πρέπει να επιβληθείς. Αν δεν το κάνεις, ίσως φύγεις. Οπότε πάρε ό,τι έχεις και επιβάλεσαι. Δεν έχεις χρόνο για χάσιμο, αλλιώς θα έρθει κάποιος που δεν θα σε αφήσει να είσαι αυτό που θέλεις. Κάποιος που είναι σημαντικός. Οι εγωιστές έχουν επίσης προβλήματα. Μπορούν μόνο να κάνουν πιο δύσκολα αυτό που πρέπει να κάνεις. Το ΕΓΩ τους έχει συχνά τον απόλυτο έλεγχο. Τότε σκέφτονται: «Αν κάνεις αυτό που πρέπει να κάνεις, δεν μπορεί να σου συμβεί τίποτα. Φρόντισε λοιπόν να μην μπορεί κανείς να σου πει τι να κάνεις. Τότε θα είσαι σε καλό δρόμο».
Ας υποθέσουμε, άνθρωπε, ότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που θέλουν να δουν τι συμβαίνει. Μόνο που δεν μπορούν. Δεν ξέρουν πώς να το κάνουν. Υπάρχουν επίσης πολλοί που λένε ότι ξέρουν πώς να το κάνουν, αλλά δεν το ξέρουν. Τότε σύντομα φεύγουν. Δεν πιστεύουν πια ό,τι τους λένε.
Θέλω απλώς να πω: «Να είσαι προσεκτικός. Μην πιστεύεις ό,τι σου λένε. Φρόντισε να μάθεις μόνος σου.»
Δεν έχω εκπαίδευση σε αυτόν τον τομέα. Με ενδιαφέρει πολύ, αλλά δεν έχω χρόνο να ασχοληθώ πραγματικά με όλα όσα είναι απαραίτητα για να καταλάβω τι είναι και τι πρέπει να κάνω.
Αυτό είναι σαφές. Μόνο που δεν είναι αυτό το θέμα. Μπορείς να κάνεις ό,τι είναι απαραίτητο, αν το θέλεις.
Αλλά δεν το θέλεις. Έχεις χρόνο, αλλά δεν θέλεις. Έχεις τόσα πολλά να κάνεις. Πρέπει να κάνεις πράγματα για να ζήσεις. Φυσικά, κάνεις και πολλά που δεν είναι απαραίτητα, αλλά τα κάνεις. Ίσως όχι καλά, αλλά έτσι είναι.
Ακριβώς, έτσι είναι. Η συνήθεια είναι εκεί. Είναι μια δύναμη. Κάνει πολλά για να μην κάνεις. Το ΕΓΩ ξέρει πώς να σε κρατάει σε τροχιά.
Είναι επίσης έτσι ότι δεν βλέπεις τι είναι, αν δεν βλέπεις το σώμα σου. Πιστεύεις ότι είναι απλά εκεί, για να μπορείς να είσαι. Όχι, δεν είναι εκεί και κάνει. Θέλει επίσης να εκτιμάται. Θέλει επίσης να το βλέπουν.
Αυτό είναι ανοησία. Βλέπω το σώμα μου. Κοιτάζω συχνά, πολύ συχνά, στον καθρέφτη. Κάνω και κάτι για αυτό. Το κρατάω σε φόρμα. Είμαι λοιπόν καλό μαζί του. Όλα αυτά τα κάνω για το σώμα μου.
Κάνεις κάτι για το σώμα σου. Καλά, μπορεί να είναι έτσι. Γιατί το κάνεις; Για να είναι όμορφο και σε φόρμα. Αλλά δεν είναι αυτό που εννοώ. Εννοώ εκτίμηση. Ευγνωμοσύνη. Βαθιά αφοσίωση. Αγάπη.
Η αγάπη το θέλει αυτό. Η αγάπη το θέλει για όλα. Για σένα. Για τη γη. Για το σώμα. Για όλα τα ζωντανά όντα. Για τα λουλούδια. Για τους θάμνους. Για τα δέντρα. Για τα χόρτα στους κήπους. Απλά για τα πάντα.
Μπορείς να πεις ότι κάνεις για το σώμα σου αυτό που το κάνει ευτυχισμένο. Απλά σκέψου, τι θέλεις; Θέλεις και εσύ να σε προσέχουν. Να σου ευχαριστούν. Θέλεις οι άνθρωποι να σε ακούνε και να είναι κοντά σου. Η εγγύτητα δείχνει ότι σου δίνουν προσοχή. Θέλουν να είναι κοντά σου, για να νιώθεις: «Είμαι εδώ για σένα. Με ενδιαφέρει τι σου συμβαίνει. Είσαι σημαντικός για μένα».
Ξέρω ότι όλα αυτά δεν είναι εύκολα, αλλά: «Είναι υπέροχο όταν κάνεις στο σώμα σου όλα όσα θέλεις να κάνουν σε σένα».
Υπάρχει και το μυαλό σου. Η ψυχή σου.
Το μυαλό σου θέλει επίσης προσοχή. Μπορεί να σε βοηθήσει πολύ, αλλά εσύ δεν το φροντίζεις. Δεν φροντίζεις τις σκέψεις σου. Αφήνεις άλλους ανθρώπους να επηρεάζουν τις σκέψεις σου. Αφήνεις να σε χειραγωγούν. Αφήνεις το μυαλό σου να μολυνθεί από κάθε είδους βρωμιά που απορροφάς από τα μέσα ενημέρωσης. Τροφοδοτείς τις αρνητικές σκέψεις. Βλάπτεις τον εγκέφαλό σου. Εσύ είσαι αυτός που το επιτρέπεις όλα αυτά. Δεν νοιάζεσαι για το καλό του πνεύματός σου. Συνεχίζεις να προχωράς. Συνεχίζεις να γεμίζεις τον εαυτό σου με βρωμιά. Δεν μπορείς πλέον να συγκεντρωθείς. Δεν αντιλαμβάνεσαι πλέον τίποτα όμορφο. Αφήνεις τον εαυτό σου να παρασυρθεί. Δηλαδή: «Επιτρέπω στο πνεύμα μου να αλλάξει. Αλλάζει, από όλη τη βρωμιά που σου δίνουν καθημερινά να καταναλώσεις.»
Εσύ είσαι αυτός που δεν θεωρεί σημαντικό το πνεύμα του. Φροντίζει να μην μολυνθεί. Εσύ είσαι αυτός που το κάνει. Να είσαι σίγουρος: «Υπάρχουν άνθρωποι που δεν θέλουν το καλό σου, μόνο εσύ είσαι αυτός που τους επιτρέπει να κάνουν ό,τι θέλουν με το πνεύμα σου.»
Ο νους σου όμως είναι πολύ σημαντικός. Μπορεί να σε βοηθήσει να είσαι. Να είσαι αυτό που είσαι. Ένας άνθρωπος που αγαπά. Η σκέψη σου είναι τότε όπως πρέπει να είναι, όταν φροντίζεις τον νου σου. Τότε προσέχεις και τι σκέφτεσαι. Παρατηρείς τι σκέφτεσαι. Έχεις συνείδηση ότι η σκέψη σου είναι ισχυρή. Μπορεί επίσης να σε οδηγήσει σε ένα μονοπάτι που δεν θέλεις. Τότε ξέρεις ότι η αρνητική σκέψη δεν οδηγεί πουθενά. Ξέρεις επίσης ότι η σκέψη σου μπορεί να σε χωρίσει από τους άλλους ανθρώπους. Ξέρεις επίσης ότι δεν είσαι αυτό που είσαι, όταν σε παρασύρουν τα συναισθήματά σου. Όταν τα έντονα συναισθήματα σε κάνουν επιθετικό. Όταν η οργή και ο θυμός μεγαλώνουν μέσα σου. Όταν υπάρχει και μίσος.
Είσαι ο κύριος όλων. Ακόμα και των σκέψεών σου. Για αυτό όμως χρειάζεται θέληση. Δεν θέλω να μου συμβεί αυτό που μπορεί να κάνει η σκέψη, αν την αφήσεις απλά. Δεν σκέφτεσαι. Υπερασπίζεσαι: «Το ΕΓΩ σου σε κάνει να σκέφτεσαι». Δεν θέλεις πια έναν «άνθρωπο» που σε αποσπά συνεχώς με φλυαρία και δεν σε αφήνει να είσαι ο εαυτός σου. Θέλεις να σκέφτεσαι όταν το θέλεις. Αυτή είναι μια εντελώς διαφορετική ζωή. Μια ζωή χωρίς φλυαρία και περισπασμούς. Μπορεί να υπάρχει ηρεμία.
Η ηρεμία που χρειάζεσαι για να ακούσεις τη φωνή της καρδιάς σου. Είναι συνδεδεμένη. Συνδεδεμένη με τα πάντα. Μπορεί να κάνει τα ΠΑΝΤΑ. Είναι συνδεδεμένη με τα πάντα, μπορεί να κάνει τα ΠΑΝΤΑ και θέλει να σε βοηθήσει. Να σε βοηθήσει να είσαι.
Ξέρω ότι είναι έτσι. Μπορώ να το κάνω. Να συνδεθώ με την καρδιά μου. Να ταξιδεύω με την καρδιά μου. Τότε είμαι απλά ήρεμος. Υπάρχει κάτι που έχει δύναμη. Θέλει. Θέλει να με βοηθήσει να είμαι ήρεμος. Να είμαι σιωπηλός. Να βιώσω τη δύναμη της σιωπής. Μια σιωπή που είναι απίστευτα δυνατή. Με αυτή τη δύναμη μπορείς να κάνεις τα πάντα. Θέλω να κάνω τα πάντα. Ό,τι είναι καθήκον μου. Το αποδέχομαι. Η καρδιά μου χαίρεται. Ακολουθώ την καρδιά μου και κάνω αυτό που είναι το καθήκον μου.
Είμαι. Έχω μαζί μου όλα όσα χρειάζομαι για να κάνω αυτό που είναι το καθήκον μου. Θέλω να το κάνω. Είναι αυτό που θέλω. Ο Θεός θέλει επίσης να εκπληρώσω το καθήκον μου.
Η ψυχή μου το θέλει επίσης. Είναι εκεί για να με προειδοποιεί κάθε φορά που δεν είμαι στον σωστό δρόμο. Δεν κάνω το καθήκον μου. Θέλω να το κάνω. Η ψυχή το ξέρει. Ήρθα με όλα τα ταλέντα και τις ικανότητές μου, στον τόπο όπου βρίσκομαι, στους ανθρώπους με τους οποίους είμαι, για να μπορέσω να εκπληρώσω το καθήκον μου. Όλα είναι καλά.
Κανείς δεν πρέπει να πιστεύει ότι τα λέω όλα αυτά για να φέρω κάποιον κοντά μου. Το μόνο που θέλω να πω είναι: «Μπορείς να τα καταφέρεις όλα, αν το θέλεις. Αν το κάνεις σοβαρά. Αν φροντίζεις τον εαυτό σου. Αν μάθεις να βλέπεις. Αν εκτιμάς αυτό που είσαι και το πώς είσαι. Αν απλά είσαι εκεί και κάνεις αυτό για το οποίο ήρθες.»
Είναι τώρα σαφές γιατί ο καρκίνος είναι ιάσιμος; Όχι ακόμα;
Τότε θα σου πω κάτι ακόμα.
Υπάρχουν άνθρωποι που πρέπει να βιώσουν όλα όσα βιώνουν. Αυτό είναι δύσκολο να το καταλάβει κανείς, αλλά γίνεται σαφές όταν γνωρίζεις τα εξής:
«Είσαι. Μπορείς. Έχεις. Έχεις επίσης αποκτήσει εμπειρίες. Είσαι αυθεντικός χάρη σε όλες τις εμπειρίες που έχεις αποκτήσει στη ζωή σου. Μπορείς λοιπόν να γνωρίζεις πολλά. Αυτή η γνώση υπάρχει. Μπορεί να σε βοηθήσει να κάνεις τώρα ό,τι είναι απαραίτητο».
Πολλά είναι απαραίτητα. Τώρα ακολουθείς το δρόμο σου. Ο Θεός το θέλει. Εσύ το θέλεις. Είσαι εδώ και θέλεις να είσαι εδώ. Έχεις προετοιμαστεί καλά για αυτό που πρέπει να γίνει. Εσύ και πολλοί άνθρωποι το κάνετε. Κάνετε αυτό που είναι απαραίτητο τώρα, ώστε να γίνει αυτό που πρέπει να γίνει.
Η ανθρώπινη φύση πρέπει να μπορεί να είναι και πάλι. Παντού στη Γη. Η Γη πρέπει να μπορεί να είναι και πάλι. Αγαπημένη, τιμημένη και σεβαστή για όλα. Όπως και οι άνθρωποι.
Είμαι μαζί με όλους όσους το θέλουν. Να μπορούν οι άνθρωποι να είναι και πάλι αυτό που είναι. Αγαπημένοι.
Αγαπημένοι που βοηθούν ώστε όλα να είναι καλά. Να μπορούν να είναι καλά.
Οι άνθρωποι είναι καλοί. Οι άνθρωποι μπορούν πολλά. Όλα πρέπει να είναι. Ευτυχισμένοι άνθρωποι που, όπου κι αν βρίσκονται, κάνουν αυτό που θέλουν.
Είναι αυτό που είναι. Και φροντίζουν για πάντα ώστε να μην μπορεί να είναι ποτέ πια αυτό που είναι τώρα.
Τίποτα που έχει να κάνει με την ανθρώπινη φύση.
Όταν η ανθρωπιά φεύγει, η ανθρώπινη φύση δεν μπορεί να υπάρχει. Ο Θεός δεν μπορεί να είναι μαζί μας.
Γι‘ αυτό λέω: «Όταν έρχονται άνθρωποι που δεν τους κρατάει τίποτα, που έχουν χάσει κάθε ανθρωπιά, ο Θεός δεν θέλει να κάνει τίποτα. Όχι, ο Θεός θέλει πάντα να κάνει, αλλά δεν μπορεί να κάνει τίποτα, γιατί ο άνθρωπος που στερείται κάθε ανθρωπιάς δεν είναι πια άνθρωπος. Δεν είναι πια άνθρωπος. Έχει φύγει. Μακριά από τον Θεό. Μακριά από όλα όσα υπάρχουν. Είναι χαμένος στις σκέψεις του. Χαμένος για πάντα. Δεν υπάρχει πια επιστροφή.
Τίποτα δεν είναι όπως ήταν. Βρίσκεσαι εκεί όπου ήσουν πάντα. Εκεί όπου ΔΕΝ υπάρχει αυτό που χρειάζονται οι άνθρωποι. Εκεί όπου τίποτα ΔΕΝ υπάρχει, γιατί δεν προσφέρει τίποτα στους ανθρώπους.
Είναι τώρα η ώρα. Όλα φεύγουν, ό,τι εμποδίζει την ανθρώπινη ύπαρξη. Όλα φεύγουν, ό,τι είναι απάνθρωπο.
Οι άνθρωποι είναι. Είναι αγαπητοί. Οι αγαπητοί δρουν. Πηγαίνουν και κάνουν ό,τι είναι απαραίτητο, ώστε όλα να αλλάξουν.
ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ. ΘΕΛΩ. Ο ΘΕΟΣ ΘΕΛΕΙ. Ο ΘΕΟΣ ΕΙΔΕ. ΕΙΔΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ. ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΔΕ Ο ΘΕΟΣ.
ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΩ. ΝΑ ΠΩ ΜΑΖΙ ΜΕ ΠΟΛΛΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ. ΣΤΑΘΟΥΜΕ ΜΑΖΙ. ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ. ΕΙΜΑΣΤΕ Ο,ΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ.
ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ, ΠΟΥ ΕΡΘΑΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΟ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ.
ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ Ο,ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ, ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙ Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΥΠΑΡΞΗ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΞΑΝΑ.